اینو بدون که عشق هیچ وقت تو یه لحظه نمیاد..

گوشه ای آروم نشستم: زیر آسمونی سرد و تاریک اما پراز ستاره های روشن که انگار دلیل امید رو سوسو می زنن..مثه شهاب سنگی ظاهر شدی و به آسمون من هجوم بردی..مثه اینکه آسمونو آتیش زده باشن، مثه اینکه روشن ترین روزها رو ساخته باشن..

سقوط کردی..انگار همه چی به سیاهی و سردی برگشت..انگار هیچی عوض نشده بود..هیچی به جز چشمای من!دیگه حتی ستاره ها رو نمی دیدن..دیگه هیچ دلیلی پیدا نمی کردن..انگار معجزه ای نشون دادی و انکارش کردی..

اینو بدون که عشق همیشه تو یه لحظه میره..